Mijn naam is Larissa (niet mijn echte naam), ik ben 14 jaar en ik hou van bakken en tekenen. Ik ben een zorgzaam en lief meisje, soms een beetje koppig en verlegen.
Ik weet niet precies hoe het begon, maar al vanaf groep 3 of 4 voelde ik me vaak boos en verdrietig. Toch durfde ik het nooit tegen iemand te zeggen — ik was bang dat het dan erger zou worden. Achteraf weet ik nu dat het juist belangrijk is om erover te praten.
De eerste paar jaren voelde ik me ontzettend alleen. Ik werd gepest en het had een enorme impact op mij. Gelukkig voel ik me de laatste jaren niet meer zo alleen. Steeds meer mensen om mij heen helpen me nu.
Toen het pesten eindelijk stopte, ging het nog steeds niet vanzelf beter. Ik heb zelfs een tijd thuis gezeten omdat ik het mentaal niet meer aankon. De eerste dag dat ik thuisbleef, stortte ik helemaal in. Ik was ziek van de stress en kon zelfs niet meer lopen.
Het had ook veel invloed op school — ik kon me niet concentreren en voelde me vaak verloren.
Er was een avond waarop ik dacht: “Ik kan dit niet meer.” Ik was compleet ingestort. Gelukkig was mijn vader er voor me. Hij heeft me geholpen om weer rustig te worden.
Ik zit nu al een tijdje in therapie. Daar heb ik geleerd dat ik op tijd een stap terug moet zetten als het te veel wordt. Ontspanning helpt me om niet opnieuw vast te lopen.
Ondanks alles voel ik me nu sterker dan voorheen. Ik durf meer en schaam me niet zo snel meer.
Als ik iets mag meegeven aan anderen: je hoeft het niet alleen te doen. Het helpt juist om er met iemand over te praten.
Bij mij hielpen de woorden: “Je bent niet alleen.”